Поезија

Прамолња

Не барај од мене да бидам
ни твој слуга ни твој господар:
јас сум Молња и во мене
нема простор за тага Остави ме
да се јавувам и исчезнувам
и пак да се јавувам
меѓу луѓето и планетите
да лутам Не барај од мене
ни чаша вода, а оган самата
ќе ти дадам и штом ќе те родам
не моли од мене прочка –
заедно со тебе сè ќе пребродам.
 
Оди во сон, плови во океан. Во зборови
копкај и најди си спокој
за својата душа, ал’ мене
остави ме да бидам слободна,
она што сум: Молња на светот.
 

 

Related posts
Поезија

НаУм, НадУм, БезСмрт

е-книгиПоезија

Основите на небото

Поезија

Шума (Трагање по смислата)

Newsletter
Sign up for our Newsletter
No spam, notifications only about new products, updates and freebies.

Leave a Reply

Your email address will not be published.